Lectuur van de krant "De Gisteren"

.
Lectuur van de krant De Gisteren

.
Ik ben meer dan een week later op de afgesproken afspraak: ik verontschuldig me, op het einde van dit wielerseizoen, met hoofd en benen. Maar ik heb mijn oude PC moeten begraven en een rouwperiode moeten invoeren voor ik een relatie kon aangaan met een nieuw exemplaar, het allerlaatste model. Wat dat nieuw ding zal kunnen wat mijn 5 jaar oude knol niet kon, ik zou het niet weten. Behalve dan dat ie veel sneller is. Zonder die nieuwe Intel had ik bv. “Rahma, ware geschiedenis van een heterochtone” nooit kunnen schrijven. Maar waarin Windows 7 nu verschilt van Windows XP, de goden weten het maar ik niet. Telramen, rekenmachientjes, computers, PC’s, MacIntoshen, iPods en iPads, smartphones en de rest van de bataclan: ze hebben me nooit gefascineerd. Ze hebben iets te blijmoedigs over zich, iets arrogants. Het ontbreekt hen aan een tragische blik.

Vandaar dat ik wat laat ben met mijn commentaar op de gebeurtenissen van de laatste septemberdagen, zoals die op pagina 1 van hun krant worden vermeld. Bij pagina 2 sla ik de rest meteen over om op de tv-gids het programma van de LBC na te kijken, de Libyan Broadcasting Company. Ze tonen de wereld daar magnifieke beelden van lijken en kadavers allerhande, prachtig vuurwerk uit alle regio’s van het land, met deskundige uitleg en debat achteraf.

En wat onthoud ik van die frontpagina’s van hun krant? Ik beperk me tot drie details, de hoofdzaken zijn elders al druk becommentarieerd en saai geworden.

1. In de affaire Didier Bellens, CEO Belgacom, (een affaire ondertussen wel echt ontmaskerd als een complot van Telenet en Radio Eén) werd ik getroffen door het horribele gegeven dat één van de Belgacom-dames op een collega-dame ‘psychologische aanranding’ had gepleegd. Een blijkbaar zeer zwaarwichtig beroepsmisdrijf waarvoor de aanrandster inderdaad een maand geleden al ontslagen bleek te zijn.
   PSYCHOLOGISCHE AANRANDING?
   Veronderstelt een aanranding niet steeds een lijfelijke aantasting van andermans of andervrouws lijfelijke eerbaarheid, waardigheid en integriteit? ‘Aanranding’: ik dacht dat dit essentieel een fysiek contact impliceerde, dat er een ‘betasting’ hoort aan te pas te komen. Zoals wanneer de Belgacom-aanrandster haar collega een oog had uitgerukt, vanop een bromfiets haar Delvaux-handtas had weggeritst of op het toilet op de loop was gegaan met het tussen de benen hangend collegiaal slipje.
   Nee dus! Vergeet het maar dat iedereen in de 21ste eeuw nu weet dat de idee dat wij een eigen persoonlijke psyche hebben steeds een wansmakelijk verzinsel van de duivel is geweest, zo niet dan toch een visioen van het Kempense telepathische koppel God-Allah. We hebben in ons leven zelden de bal zo verkeerd geslagen als in deze kwestie.
   Een maand geleden is dus de tastbare psyche van een Belgacom-dame aangerand.
   Al snel kwamen de Mona Lisa, Marilyn Monroe, Lady Gaga, prinses Mathilde en uiteraard Martine Tanghe met de mededeling op Ketnet dat hun psyche ooit al minstens één keer was aangerand en dat het ieder kind of kleinkind kan overkomen. Alleen koningin Fabiola hield vol dat ze in haar leven nooit was aangerand geweest, ook niet ‘psychologisch’, misschien wel eens ‘financieel’ maar dat laatste betrof haar privacy waarop ze – gelukkig voor de kijker – niet wou ingaan.
   Ik lees het morgen al in de Italiaanse ‘Gazetta dello Sport’:
   “Op de Antwerpse Groenplaats is fietser Mark Cavendish op een zebrapad psychologisch aangerand door een dronken autobestuurder van heterochtone afkomst. De chauffeur pleegde vluchtmisdrijf. De ongelukkige fietser is aan zijn talrijke psychologische aanrandingen bezweken.”
   Ik zal me maar best aanbieden op het overbemande politiekantoor alhier (waar uiteraard nooit enig misdrijf plaatsgrijpt) met de bekentenis dat ik voor mijn 5^de levensjaar reeds 26 collega’s psychologisch heb aangerand. Ach nee! Die zullen zeggen dat de feiten helaas verjaard zijn. Je moet tegenwoordig veel straffere toeren uithalen om in de gevangenis te geraken. Zelfs Boer De Clerck lukt het niet.
2. Aan De Morgen van 27 september moet ik mijn verontschuldigingen aanbieden. Ik dacht (en hoop nog altijd koppig) dat een Indian Summer gelijk stond met onze Hondsdagen, ‘la canicule’ zoals onze Fransen van ‘over de schreve’ het zeggen. Dat Jef Geeraerts destijds een verhaal of een boekje onder de titel Indian Summer uitgaf bij Manteau als was die summer maar de warme nazomer die ze inderdaad blijkt te zijn, scherpt echter wel mijn plezier dat ik nooit een boek van deze baiseur de négresses heb gelezen.
3. Dat de Wereldleiders op pagina 1 Europa de levieten hebben gelezen, dat deed me ook wel hard lachen. Er staat o.a. de menstruerende vrouwen, de vierkante taarten, de niet eens HIV-besmette homo’s, de mensenhandelaars én hun slachtoffers, de blindmuizen en de waterteengekko’s wat te wachten. De aanhef van het bijbels boek Leviticus, waar Jehovah de Israëlieten de levieten leest, is alvast niet hartverwarmend. “Voorts riep Jehovah Mozes en sprak tot hem uit de tent der samenkomst en zei: “Spreek tot de zonen van Israël, en gij moet hen zeggen dat: ‘Ingeval iemand van u Jehovah een offergave aanbiedt uit de huisdieren, dient GIJ UW offergave uit het rundvee en het kleinvee aan te bieden.” Kortom: geen uitgedroogde kikkers of afgepeigerde sprinkhanen. De castraten en gecastreerde pedoseksuelen zullen vermoedelijk ook volgend vers graag luidop zingen tot glorie van de Heer: “Maar een dier waarvan de teelballen geplet of verbrijzeld of uitgerukt of afgesneden zijn, moogt GIJ Jehovah (de wereldleider Obama & Co) niet aanbieden, en in UW eigen land dient GIJ ze ook niet op te dragen.” Ik zal deze leviet maar niet vertalen in de International Feline Language Ie-if-il.
   Hoewel, stel dat mijn katers hun teelballen niet tijdig waren geplet, ze waren voorwaar reeds op hun 6^de levensmaand als offerdieren opgegaan in de rook van een lokale Holocaust.

[Vóór mij op de bank van de Lijnbus buigen een schoolmeisje en dito jongen zich hinnikend en mekkerend over de functie van l’interrogatif in de Franse spraakkunst. Als één van de miljoenen Europeanen, Afrikanen en andere leden van Plato’s ongevederd gevogelte op 2 poten, die het risico van levenslange rugpijn verkiest boven het begrip van l’interrogatif, er dit jaar in slaagt een werk te schrijven onder de titel “De l’usage de l’interrogatif dans les œuvres de Gustave Flaubert et Marcel Proust”, dan haalt hij gewis de Prix Annuel Meilleur Essai 2011 binnen, zeker in het niet denkbeeldig geval dat zijn of haar vader een neef is van een lid van de Académie française. Of ooit in de kantoren van het IMF heeft gestoeid met uit Ghana ingevoerde poetsvrouwen.]
.

Parijse psychologische aanrander op heterdaad betrapt!