gesloten wegens verhuis !

.
Een verhuis doet wat met een mens, zeker met een mens op leeftijd. Veel te veel blijkbaar. Het is wel goed een dorp te verlaten dat overbevolkt wordt door volle en halve criminelen die op pick-ups rondrijden om elders in de wereld messteken uit te delen aan voetgangers die toevallig met hun verkeerde voet op het verkeerde voetpad ronddwalen. De kwaliteit van de nachtrust piekt naar hoogten die je mettertijd onbekend waren geworden. In plaats van toeterende auto’s en alarminstallaties hoor je hier vogels fluiten en muizen lopen. En de schepen van Dynamiek & Stilstand van de Stad antwoordt hier braaf en correct op je mails.

Maar verhuizen heeft zo ook zijn verbazende en mensontredderende neveneffecten! Voorheen als ik droomde (als ik droomde!), dan betrof het steevast:
a. de herrijzenis van Patrice Lumumba (toen ik tien jaar was begin 1961, was de liquidatie van Lumumba voor mij een serieus trauma, al had ik toen nog nooit een neger gezien en hadden wij in onze familie en burenkring geen leden die wat dan ook met Congo van doen hadden; wij zonden ook geen zilverpapier naar de zwartjes en we hadden zelfs niet de Expo 58 bezocht).
b. in de winter dan vooral: de heuglijke komst van het tijdperk van het opgewarmde klimaat en kwellingen in verband met de instorting van de markt voor handschoenen en bontmutsen.
c. de bestorming door een joelende volksmassa van het Winterpaleis van de Belgische Staat in de Wetstraat en de belendende panden – het “Paleis der Natie” – en van het UNO-gebouw in New York.
d. qua nachtmerries: een grot waarin reusachtige vleermuizen met engelenvleugels door de lucht zoefden en ik met een knijptang gefolterd werd door een CIA-agent; die agent had afwisselend het gezicht van mijn tandarts die mijn gebitsprothese had geplaatst en van mijn podologe die mijn teennagels knipte (waarbij ze, de sadiste, al martelend voorovergebogen in haar decolleté liet kijken, vreselijk!).

Nu droom ik verdorie al meer dan een halve week van mijn tapijten die met al die her en der verdwaalde brokjes en restjes gruis en karton dringend moeten gestofzuigd worden. Zo’n onirische omwenteling loopt op termijn vast niet goed af. Ik vrees dat ik nu wel echt definitief verloren ben voor de verdere vooruitgang van de mensheid en dat mijn bijdrage aan de “vaart der volkeren” nooit meer boven nihil zal uitstijgen. Ik dacht er daarnet in de krantenwinkel zelfs aan een kookboek van Jeroen Meeus te kopen. Gelukkig besefte ik dat al dat koken en patatten schillen een zuivere georchestreerde tv-hype is. Ik vroeg de krantenboer(in) dan maar of ze geen boek over stofzuigers had. Nee, dat had ze niet. “Eén over vliegende tapijten, misschien?” Ik had haar “nee, sorry!” kunnen voorspellen. Islam en moslims waren ook maar een kortstondige hype. Volgende week, hield ze me voor, zit er wél een nieuw boek aan te komen “Honderd geestige en geestelijke manieren om elke euro duizend keer om te draaien”, gezamenlijk geschreven door Paul D’Hoore en Rik Torfs. Prijs tijdens de sperperiode: 699 frank! Minder dan een leefloon (voor een alleenstaande).
.

1 manier om een euro 1000x om te draaien

.